 | TAJEMNICA BOŻEGO MIŁOSIERDZIA – Bogactwo tajemnicy Bożego miłosierdzia po części odsłania przed nami Natchniony Autor, który na kartach Pisma Świętego odzwierciedla całe piękno miłosiernego Boga. On to poprzez swoje słowa i czyny kierowane do narodu wybranego pozwalał już wtedy doświadczać nieskończonej miłości, dobroci i mocy jaką niesie ze sobą Boży Majestat. Nieustannie okazywane zmiłowanie nad niewiernością i grzechem ludzi, odsłaniało Serce Boga przepełnione czystą miłością, dającą poznać Stwórcę i zobaczyć wielkość tajemnic, które w sobie kryje. Głębię Bożego miłosierdzia i miłość, która nie ma granic, przynosi nam w całej pełni Syn Człowieczy, godząc się na ubogie narodzenie pośród synów ludzkich, świadomą mękę i ofiarną śmierć dla naszego odkupienia. Bóg nie poprzestał na chwalebnym zmartwychwstaniu. Dalej głosi orędzie swojego miłosierdzia i odsłania jego przepastne tajemnice, poprzez umiłowane, wybrane i powołane do tego zadania dusze. Przez nie ukazuje światu, że nie ma On większego pragnienia jak to, by Jego owce w Nim widziały jedynego Pasterza dającego życie z miłości. Poprzez usta świętych wielokrotnie powtarza, że Boże Serce nie mieści już w sobie darów, jakie pragnie rozlać na ludzi. W wielkim zaufaniu Bóg odsłonił tajemnice Swej miłości przed pokorną i skromną zakonnicą – siostrą Faustyną Kowalską. Ją to uczynił apostołką Swojego miłosierdzia i ukazał tajemnice, których żaden z umysłów ludzkich i anielskich zgłębić nie zdoła. Orędzie, które godnie głosiła w swoim krótkim życiu, o wiele głębiej pozwala nam wniknąć w rzeczywistość miłosierdzia Bożego. „Otwórzmy się więc na Boga bogatego w miłosierdzie”, prosił Jan Paweł II. Największą tajemnicą Bożego miłosierdzia jest nieustanna Jego troska o dusze, które są zagrożone i giną z powodu uwikłania w zło i grzech. To On nieustannie woła do nas „wróć synu, wróć z daleka… wróć, synu, wróć Ojciec czeka… Ale Bóg nie tylko czeka na nawrócenie się człowieka – on biegnie naprzeciw ze Swoją łaską i balsamem miłosierdzia. „O zdroju żywota, niezgłębione miłosierdzie Boże, ogarnij świat cały i wylej się na nas” – po to, byśmy nie zginęli z powodu naszych upadków, słabości i grzechów. Tajemnica Bożego miłosierdzia niesie w sobie prawdę, iż Boża miłość o całą wieczność większa jest od nędzy człowieka. „Niech wszelka dusza pozna, jak dobry jest Pan, niech się nie lęka obcować z Nim i niech się nie wymawia niegodnością swoją, i niech nigdy nie odkłada na później zaproszeń Bożych, bo kto pragnie zbawienia, dla tego jest otwarte morze niewyczerpanych tajemnic miłosierdzia Pańskiego”. Do nas samych należy wybór na ile chcę i czy w ogóle chcę poznać owe tajemnice Bożego miłosierdzia … |
 | ZNAK KRZYŻA – ten znak wykonujemy ilekroć rozpoczynamy modlitwę, gdy wchodzimy do kościoła, dodatkowo zamaczamy palce w wodzie święconej. Wypowiadamy wtedy słowa: „W IMIĘ OJCA, I SYNA, I DUCHA ŚWIĘTEGO. AMEN” oddając w ten sosób cześć Trójcy Świętej, oraz wzywając opieki bożej. |
 | PREZBITERIUM – miejsce gdzie sprawuje się Mszę Świętą, nabożeństwa, udzielanie sakramentów. Tam też znajduje się TABERNAKULUM |
 | ŚWIECE OŁTARZOWE – Jaśniejący płomień świecy ma nam przypominać o tym, że Jezus jest światłem, które prowadzi nas pośród ciemności. |
 | FIGURA JEZUSA – |
 | FIGURA MARYI – kult świętych ma wielkie znaczenie dla ożywienia świętości Ludu Bożego i usilnie zaleca wiernym, by otoczyli szczególną i synowską czcią Najświętszą Maryję, zawsze Dziewicę, Matkę Bożą, którą Chrystus ustanowił Matką wszystkich ludzi, ponadto popiera prawdziwy i autentyczny kult innych świętych, z których wierni biorą przykład, budują się oraz doznają pomocy dzięki ich wstawiennictwu. |
 | OŁTARZ POSOBOROWY – konsekrowany stól przy którym odprawia się Mszę Świętą. Przybrany w biały obrus, przyozdobiony kwiatami, świecami. W każdym kościele zajmuje centralne miejsce. Jest znakiem Bożej obecności. |
 | AMBONKA – nazywana też ołtarzem Słowa Bożego, stąd czyta się słowa Pana Jezusa, apostołów i proroków. Kapłan z tego miejsca głosi KAZANIE albo HOMILĘ |
 | KADZELNICA – służy do okadzania osób, przedmiotów, ołtarza. Okadzanie – to otaczanie pachnącym dymem, który ma nam przypominać o chwale Bożej |
 | ŁÓDKA – zdobiony pojemnik na pachnące ziarenka używane w kadzielnicy |
 | KROPIELNICA – jest przy wejściu do kościoła, zdobiona misa, w której jest woda święcona – tam zamaczamy nasze palce aby przeżegnać się – oddać chwałę Bogu |
 | KROPIDŁO I WODA ŚWIĘCONA – Woda święcona jest wodą pobłogosławioną przez biskupa, prezbitera lub diakona, przeznaczoną do udzielania chrztu lub błogosławieństwa osób, miejsc oraz rzeczy. Zwyczaj święcenia wody wynika z wiary w moc oczyszczającą wody, obecną już w Starym Testamencie, oraz z faktu chrztu Chrystusa w Jordanie. Został wprowadzony przez Kościół w II wieku po Chrystusie |
 | KONFESJONAŁ – Z reguły ma kształt zabudowanego krzesła z klęcznikami (bardzo często bogato zdobionego), przy którym prezbiter wysłuchuje spowiedzi. Penitent wyznaje swoje grzechy, w miarę możliwości w postawie klęczącej. W prawodawstwie kościelnym zaleca się zamontowanie kraty częściowo rozdzielającej spowiadającego się od spowiednika, by zapewnić obu właściwą intymność |
 | KIELICH MSZALNY – to podstawowe naczynie liturgiczne używane w czasie mszy, obok pateny, służące do spożywania konsekrowanego wina (krwi Pańskiej). Powinien być wykonany z metalu szlachetnego (nie korodującego). Jeżeli wykonany jest z innego materiału powinien mieć złocone wnętrze czary. Taka zasada stosowana jest od czasów średniowiecza i ma obecnie potwierdzenie w Ogólnym wprowadzeniu do Mszału Rzymskiego. Najstarszy znany kielich mszalny pochodzi z VIII w. W czasie liturgii kielich mszalny zaopatrzony jest w tzw. bieliznę kielichową, którą stanowią: puryfikaterz, palka, korporał i welon używanych do okrywania lub wycierania kielicha[2]. Do kielicha mszalnego należy również patena płaska oraz hostia położona na patenie. W czasie liturgii posługa przy kielichu należy do diakona. Jeżeli liturgia odbywa się bez udziału diakona, wówczas posługa ta należy do celebransa. |
 | DZWONKI – składają się z czterech różnej wielkości dzwoneczków, zamocowanych na krzyżowym zawieszeniu. Ministranci dzwonią nimi dla zwrócenia uwagi wiernych na najważniejsze momenty liturgii. Wykorzystywany jest podczas Przeistoczenia, Komunii Świętej, procesji eucharystycznych oraz wystawienia Najświętszego Sakramentu. W czasie od Gloria na Mszy Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek, aż do uroczystego śpiewu Gloria podczas Wigilii Paschalnej, zastępowane są kołatkami. |
 | DZWONNICA – miejsce, gdzie umieszcza się dzwony kościelne |
 | MODLITEWNIK – w naszej parafii ta książeczka nazywa się „Droga do nieba”. Znajdziesz tam wiadomości z katechizmu, modlitwy, nabożeństwa i pieśni, oraz wszystkie teksty Mszy świętej |
 | MSZAŁ – największa książka, która jest na OŁTARZU. Kapłan korzysta z tej książki w czasie Służby Bożej |
 | LEKCJONARZ – książka, z której czyta się słowa Pana Jezusa (EWANGELIA), Apostołów (NOWY TESTAMENT) oraz Proroków (STARY TESTAMENT) |
 | AMPUŁKI – małe naczymia w których jest wino i woda. Przynoszą je ministranci, w czasie PRZYGOTOWANIA DARÓW OFIARNYCH. W czasie Mszy Świętej, stają się Ciałem i Krwią Pana Jezusa |
 | CHRZCIELNICA – miejsce, gdzie przynieśli cię rodzice do kościoła, aby włączyć cię do wspólnoty kościoła i oczyścić twoją duszę z GRZECHU PIERWORODNEGO. Uczynili to polewając twoją głowę wodą i wypowiadając słowa: ” N, ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” |
 | DROGA KRZYŻOWA – to 14 obrazów przedstawiających drogę krzyżową Pana Jezusa. W czasie WIELKIEGO POSTU, w czasie nabożeństwa, przed każdym obrazem modlimy się i przypominamy sobie drogę Pana Jezusa na krzyż |
 | EWANGELIARZ – Ozdobna księga, zawierająca teksty Ewangelii na wszystkie niedziela i święta w ciągu roku liturgicznego |
 | GONG – podobny do pojedynczego dzwonu, uderzeniem w gong, ministranci powiadamiają wiernych o przeistoczeniu lub błogosławieństwie Najświętszym sakramentem |
 | PATENA KIELICHOWA – aczynie liturgiczne zazwyczaj w kształcie talerzyka przeznaczone dla konsekrowanej hostii. Powinna być wykonana, przynajmniej w swym wnętrzu, ze szlachetnego, metalu (zwykle złota lub srebra, |
 | WIECZNA LAMPKA – Światełko nad TABERNAKULUM, najczęściej czerwone, przypomina nam o tym, że w TABERNAKULUM obecny jest Pan Jezus |
 | KOŚCIÓŁ – dom Pana Jezusa, i miejsce naszych spotkań z Panem Jezusem. Pan Jezus przebywa w swoim domu, w TABERNAKULUM, przez cały czas, aby móc o każdej chwili dnia czy nocy, spotkać się z Nim osobiście |
 | DZWON NA WEJŚCIE – Używają go ministranci – aby ogłosić rozpoczęcie Mszy świętej |
 | KORPORAŁ – w liturgii Kościoła katolickiego kwadratowy obrus o wymiarach 50×50 cm. Nazwa wywodzi się od łac. corpus, tzn. ciało, w odniesieniu do Ciała Pańskiego, czyli eucharystii, przy której kulcie jest używany. Korporał jest rodzajem liturgicznego obrusa, składanego poczwórnie. Na jego środku powinien znajdować się wyszyty krzyż, najczęściej czerwoną nicią. W czasie celebracji Mszy świętej ustawiane są na nim: kielich, patena oraz cyborium. Poza celebracją używa się go do wystawienia Najświętszego Sakramentu. Korporał powinien być wykonany z tkaniny naturalnej. Zgodnie z tradycją symbolizuje całun, w który owinięte było ciało Jezusa złożone w grobie |
 | ORGANY – największy instrument muzyczny umieszczany w kościołach, dźwięk jest przez powietrze przepuszczane przez piszczałki. |
 | PALKA – kwadratowy, usztywniony materiał służącym do przykrywania kielicha podczas Mszy św. Ma ona zabezpieczyć postacie eucharystyczne przed zanieczyszczeniem |
 | PASCHAŁ – duża woskowa świeca, którą zapala się w Wigilię Paschalną i ustawia w centrum prezbiterium lub obok ambony na czas Okresu wielkanocnego. Jest symbolem zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa. Obrzęd poświęcenia ognia i zapalenia paschału w wigilię paschalną nazywa to liturgia światła. W czasie tego obrzędu na paschale należy wyryć krzyż (symbol męki Chrystusa). Pięć otworów z czerwonymi ziarnkami kadzidła symbolizuje zbawcze rany Chrystusa, natomiast wyryty rok bieżący i greckie litery Alfa i Omega (Α i Ω) oznaczają, że do Chrystusa należy czas i wieczność. On jest początkiem i końcem. Następnie Paschał jest wnoszony w procesji do Kościoła z trzykrotnym śpiewem „Światło Chrystusa”. Od Paschału zapala się świece uczestników liturgii. Następnie jest odśpiewane orędzie paschalne mające na celu wychwalenie Chrystusa przynoszącego światło. Poza okresem wielkanocnym Paschał stawia się koło chrzcielnicy i od niego zapala się świecę chrzcielną. Symbolizuje to narodzenie się dziecka dla królestwa Bożego. W czasie pogrzebu umieszcza się zapalony paschał obok trumny w czasie Mszy św. pogrzebowej. Zwyczaj ten symbolizuje naukę o zmartwychwstaniu Chrystusa, które zapowiadając zmartwychwstanie umarłych, stawia we właściwym świetle tajemnicę śmierci człowieka. |
 | SEDILIA – miejsce w kościele przeznaczone dla celebransa i służby liturgicznej. Szczególnym rodzajem sedilii, zarezerwowanym dla biskupa ordynariusza jest katedra. Katedra znajduje się tylko w kościele katedralnym (od sedilii biskupa wzięła się nazwa budynku katedry). Kapłan udaje się tam na czas śpiewów wykonywanych przez chór lub podczas czytań, natomiast wszelkie czynności właściwe celebransowi wykonuje przy ołtarzu – jest to jednocześnie znak że jego kapłańska moc wypływa z ołtarza. Odnowiona liturgia wymaga, aby siedzenia dla celebransa, jego asysty i ministrantów były tak usytuowane, aby wierni z łatwością widzieli, że celebrans rzeczywiście stoi na czele wspólnoty liturgicznej. |
 | SZTANDARY – to płat materiału najczęściej z haftowanym wizerunkiem świętych i tekstem. Oznacza przynależność do grupy lub stowarzyszenia – np. sztandar dzieci Maryi |
 | TABERNAKULUM – mała, zamykana na klucz szafka, umieszczona najczęściej w tylnej części prezbiterium. Jest ono miejscem przechowywania chleba eucharystycznego, konsekrowanego w czasie mszy. Zazwyczaj przechowywane są konsekrowane komunikanty w cyborium przeznaczone do rozdzielania Komunii świętej oraz hostia umocowana w melchizedeku w kustodii, przeznaczona do adoracji Najświętszego Sakramentu w monstrancji. Nazwa tabernakulum, czyli namiot, nawiązuje do starotestamentalnego Namiotu Spotkania, w którym przechowywano Arkę Przymierza – największą świętość religii mojżeszowej. Wchodzili do niego przywódcy Narodu Wybranego, by spotkać się z obecnym tam w szczególny sposób Bogiem |
 | KRZYŻ ODPUSTOWY – w naszym kościele znajduje się krzyż dzięki któremu można uzyskać odpust. |
 | RELIKWIE (ŚW. STANISŁAWA PAPCZYŃSKIEGO) – Relikwie to szczątki ciał osób świętych lub przedmioty, z którymi te osoby miały związek w czasie życia, stanowiące przedmioty czci w wielu religiach (np. drewno lub drzazgi z krzyża, na którym umarł Jezus). W naszym kościele znajdują się relikwie św. Stanisława Papczyńskiego, patrona jest patronem: Małżeństw pragnących potomstwa – wielu małżonków mających trudności z poczęciem dziecka po modlitwie do św. Stanisława otrzymuje dar potomstwa. |
 | FIGURA ŚW. JÓZEFA – święto obchodzimy 19 marca, małżonek Marii z Nazaretu, tradycyjnie nazywany jej Oblubieńcem, opiekun Świętej Rodziny, święty Kościoła powszechnego, uznany za patrona chrześcijańskich małżeństw, rodzin oraz ludzi pracy i dobrej śmierci, częstokroć porównywany do Abrahama. |
 | KRZYŻ MISYJNY – zwykle w każdej parafii, raz na 10 lat przeprowadzane są „misje” – czyli tygodniowe rekolekcje całej parafii, mające na celu obudzenie naszej wiary, przypomnienie w co wierzymy, jak mamy kształtować swoje życie aby wrócić do Pana Boga |
 | KRZYŻ OŁTARZOWY– jest znakiem naszej wiary. Przy każdym ołtarzu powinien znajdować się 1 krzyż. Używamy go też do procesji – prowadzi nas ku niebu, dlatego zawsze zaczyna procesję |
 | · biały – w okresie Bożego Narodzenia oraz Zmartwychwstania. W święta Pańskie (np. Msza Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek), maryjne, aniołów, świętych (nie męczenników), w święta: Wszystkich Świętych, Jana Chrzciciela, Jana Ewangelisty, Nawrócenia św. Pawła oraz Katedry Św. Piotra, a także w czasie mszy obrzędowych (jeżeli nie mają własnych kolorów). Wykorzystywany jest również w mszach pogrzebowych dzieci, a także dorosłych (zgodnie z wolą zmarłego) oraz podczas udzielania sakramentów chrztu i małżeństwa; · zielony – w okresie zwykłym; · czerwony – w Niedzielę Męki Pańskiej, Wielki Piątek, Uroczystość Zesłania Ducha Św., święta Apostołów, Ewangelistów i Męczenników, w mszach o tematyce związanej z Duchem Świętym (np. msza obrzędowa bierzmowania), w mszach o Męce Pańskiej i Krzyżu Świętym, a także wyjątkowo podczas niektórych uroczystości pogrzebowych w Rzymie (np. pogrzebu zmarłego papieża); · fioletowy – w okresie adwentu i wielkiego postu oraz w mszach za zmarłych; · czarny – może być stosowany w mszach za zmarłych – zależnie od lokalnych zwyczajów. Kolor czarny jest obecnie bardzo rzadko używany; · różowy – może być stosowany w III niedzielę adwentu (→ Gaudete) oraz IV niedzielę wielkiego postu (→ Laetare) – zależnie od lokalnych zwyczajów. · Oprócz wyżej wymienionych kolorów, obecnie obowiązujące przepisy liturgiczne dopuszczają także stosowanie szat liturgicznych w kolorze złotym i srebrnym. Choć barwy te w ogóle nie pojawiają się w obowiązującym kanonie kolorów liturgicznych, to jednak OWMR w punkcie 346 podaje, iż „w dni bardziej uroczyste można używać okazalszych szat liturgicznych, chociaż nie są w kolorze dnia” |
 | PROBOSZCZ – duchowny (kapłan), zarządzający parafią w imieniu i z polecenia biskupa, odpowiada za głoszenie Słowa Bożego i sprawowanie sakramentów wśród swoich parafian |
| PARAFIA – podstawowa jednostka organizacyjna Kościoła Katolickiego, kierowana przez proboszcza,, centrum życia religijnego tej wspólnoty jest kościół parafialny |
| DIECEZJA – w Kościele Katolickim podstawowa jednostka organizacyjna kościoła w danym kraju. W kościele prawosławnym nosi nazwę EPARCHI |
| DEKANAT – zwykle dziesięć parafii, których życie jest kierowane przez DZIEKANA |
| SAKRAMENT ŚWIĘCEŃ – W teologii rzymskokatolickiej sakrament święceń posiada trzy stopnie: diakonat, prezbiterat oraz episkopat. Sakramentu święceń (każdego stopnia) może udzielić tylko biskup. Kto został wyświęcony w sposób ważny, może oczywiście ze słusznych powodów zostać zwolniony z obowiązków i funkcji związanych ze święceniami, nie może jednak stać się człowiekiem świeckim w ścisłym sensie, ponieważ charakter wyciśnięty przez święcenia jest nieusuwalny. Powołanie i posłanie otrzymane w dniu święceń naznaczyły go na zawsze |
| DIAKON – jest pierwszym stopniem sakramentu święceń. W obrzędzie święceń biskup nakłada na diakona ręce nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi. Diakoni, wsparci łaską sakramentalną, mają za zadanie służyć Kościołowi w posłudze liturgii, słowa i miłości. Diakon asystuje kapłanowi w czasie celebracji. Może udzielać uroczystego chrztu, błogosławić małżeństwa, prowadzić pogrzeby i głosić kazania. Jest zwyczajnym szafarzem komunii świętej. |
| PREZBITER (kapłan) – jest drugim stopniem sakramentu święceń. Prezbiterów zwyczajowo nazywa się kapłanami lub księżmi. Prezbiterom zastrzeżone jest sprawowanie Eucharystii, sakramentu pokuty oraz namaszczenia chorych. Według nauczania Kościoła katolickiego, stan prezbiteratu jest posługą ustanowioną przez Jezusa, w której działa on sam. W Kościele łacińskim kandydatów do święceń prezbiteratu obowiązuje celibat, możliwe jest jednak udzielenie tych święceń bezżennemu, wdowcowi lub żonatemu na podstawie indultu Stolicy Apostolskiej (np. przy konwersji duchownego z innego Kościoła). Święcenia ważnie przyjmuje tylko mężczyzna (vir) ochrzczony. Pan Jezus wybrał mężczyzn (viri), by utworzyć kolegium Dwunastu Apostołów, i tak samo czynili Apostołowie, gdy wybierali swoich współpracowników, którzy mieli przejąć ich misję. Kolegium Biskupów, z którym prezbiterzy są zjednoczeni w kapłaństwie, uobecnia i aktualizuje aż do powrotu Chrystusa kolegium Dwunastu. Kościół czuje się związany tym wyborem dokonanym przez samego Pana. Kapłan sprowadzony do stanu świeckiego ma prawo, a nawet obowiązek, rozgrzeszenia wiernych będących w niebezpieczeństwie śmierci. |
| BISKUP – Biskupstwo jest trzecim stopniem sakramentu święceń i stanowi pełnię kapłaństwa. Biskupi są uważani za kontynuatorów misji apostołów. Udzielają sakramentu święceń oraz są zwyczajnymi szafarzami sakramentu bierzmowania. Kandydat do święceń biskupich musi być bezżenny. |
| HOMILIA – rodzaj kazania, którego treść oparta jest na wybranych czytaniach liturgicznych. Jej celem jest objaśnianie wybranego na dany dzień fragmentu Pisma Świętego w kontekście okresu liturgicznego, całego Zbawienia, sytuacji społecznej i politycznej. Homilia często zawiera wskazówki moralne dotyczące życia. Może przybierać także formę dialogu z wiernymi. W Kościele katolickim homilię w czasie mszy świętej może wygłaszać tylko wyświęcony duchowny |
| LIST PASTERSKI – religijne pismo wyższych duchownych skierowane do duchowieństwa i wiernych |
| KAZANIE -przemowa wygłaszana zwykle przez osobę duchowną wyznania chrześcijańskiego, która ma za zadanie nauczanie i przekazanie treści religijnych. Do 1970 roku kazania w Kościele katolickim były głoszone z ambony, obecnie – częściej z kazalnicy (zwanej też poetycko stołem słowa Bożego) |
 | UROCZYSTOŚCI LITURGICZNE – – w liturgii katolickiej świąteczny dzień obchodów, który obok niedzieli należy do głównych dni roku liturgicznego. Dzień obchodów uroczystości wyznacza data lub kalendarz liturgiczny W ciągu roku liturgicznego w kalendarzu polskim następujące dni mają rangę uroczystości liturgicznej (kursywą wyróżniono uroczystości związane z Polską): 1 stycznia – Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi 6 stycznia – Uroczystość Objawienia Pańskiego 19 marca – Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny 25 marca – Uroczystość Zwiastowania Pańskiego marzec/kwiecień – Wielkanoc pierwsza niedziela po Wielkanocy – Niedziela Miłosierdzia Bożego 23 kwietnia – Uroczystość św. Wojciecha, biskupa i męczennika, głównego Patrona Polski 3 maja – Uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski, głównej Patronki Polski 8 maja – Uroczystość św. Stanisława, biskupa i męczennika, głównego Patrona Polski maj/czerwiec – Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego (40. dzień w okresie wielkanocnym) maj/czerwiec – Uroczystość Zesłania Ducha Świętego (50. dzień w okresie wielkanocnym) niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego – Uroczystość Trójcy Przenajświętszej czwartek po uroczystości Najświętszej Trójcy – Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała – Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa 24 czerwca – uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela 29 czerwca – uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła 15 sierpnia – uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny 26 sierpnia – uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej ostatnia niedziela października – uroczystość rocznicy poświęcenia własnego kościoła (w kościołach, których data poświęcenia nie jest znana) 1 listopada – Uroczystość Wszystkich Świętych ostatnia niedziela roku liturgicznego (tj. dzień między 20 a 26 listopada) – Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata 8 grudnia – Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny 25 grudnia – Uroczystość Narodzenia Pańskiego |
| ŚWIĘTA NAKAZANE (OBOWIĄZKOWE) – uroczystości liturgiczne w Kościele katolickim, w czasie obchodów których wierni są zobowiązani do uczestniczenia we mszy świętej oraz do powstrzymania się od prac niekoniecznych. Obecnie w Polsce obowiązują następujące święta nakazane wszystkie niedziele Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi – 1 stycznia Uroczystość Objawienia Pańskiego – 6 stycznia Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało) – czwartek po Uroczystości Trójcy Przenajświętszej (dokładnie 60 dni po Wielkanocy) Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – 15 sierpnia Uroczystość Wszystkich Świętych – 1 listopada Uroczystość Narodzenia Pańskiego – 25 grudnia. |
| ODPUST– darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy, które zostały odpuszczone co do winy. Przebaczenie grzechów nie uwalnia od kary doczesnej na ziemi lub w czyśćcu. Przynosi je dopiero odpust, którego udziela Kościół. Odpust można uzyskać dla siebie lub dla osoby zmarłej po spełnieniu określonych warunków. Odpust może być zupełny, jeśli jest darowaniem całej, przewidzianej przez Boga kary lub cząstkowy – jeśli jest tej kary zmniejszeniem. Odpust może być udzielony żywym lub zmarłym i dotyczy wyłącznie chrześcijan. Pojęcie odpustu ściśle związane jest z wiarą w wymianę darów pomiędzy żyjącymi i umarłymi, tzn. obcowanie świętych. W przeciwieństwie do sakramentów, które są łaską i wprowadzają w stan łaski uświęcającej, a także są niezależne od zasług, odpusty są skutkiem zadośćuczynienia. ODPUST – także święto patrona kościoła parafialnego, w czasie którego można uzyskać odpust |
Rzymsko katolicka parafia Matki Boskiej Bolesnej 
